1970’li yıllar…

18.02.2016         gemici@yandex.com

…güzeldi. Bu bir nostalji yazısı falan değil. Memleketin her yeri aynı koşulda yaşıyordu. Özel sektör vardı ama yüzde ellimiz –en az- Sümerbank ayakkabısı giyerdik.

 Tekel, (adı üstünde) rakımızı, sigaramızı üretirdi. En kalitesi “uçlu sigarasıydı.” Filtreli sigaraya “uçlu” derdi ihtiyarlar. 

Şeker, her yerde aynı kaliteydi. Şeker fabrikaları, şeker pancarı işlerdi. Dünyanın en kaliteli şekerini tüketiyorduk. Sonra televizyona biri çıktı. “Şeker, 500 dolara mal oluyor. Dışarıdan 150 dolara alırım” dedi. Memleketçe “Vay be ne zeki adam” dedik. Brezilyadan 150 dolara şeker kamışından üretilen şekeri memlekete soktular. Zehirlendiğimizi sonradan fark ettik! 
Evet, tek kanallı siyah – beyaz bir televizyonumuz vardı. Siyasi iktidarın borazanıydı. Ama yazılı basın da güçlüydü. Dengeler bir şekilde kurulurdu. 
PTT vardı… Postacı sadece fatura taşımaz, bayram tebrikleri, asker mektupları falan taşırdı. Telefon sıkıntı olurdu ama ihtiyacı da görürdü. 
Elektrik faturaları geldiğinde hiç kimsenin aklına soyulduğu gelmezdi. Her kasabada hatta bazı köylerde bile sinema salonu olurdu. İnsanlar film seyreder sosyalleşirdi. Kahvede televizyon olurdu ve Arjantin dünya kupası gece saat 02’de bile seyredilirdi. 
Muhammet Ali’nin maçları sabah ezanından az evveldi. Muhammed Ali 1. Raunda nakavt yapar, köy imamı da gönül rahatlığıyla sabah ezanı okumaya giderdi. 
Köylerde öğretmen vardı. Eğitimin daha suyu çıkmamıştı. Köyde bir soru sorulacaksa öğretmene sorulurdu. İmam sadece saygı duyulan bir insandı. O da haddini bilir, fetva vermeye kalkışmazdı. Hele hele “çiklet oruç bozar mı hocam?” sorusu abesle iştigal sayılırdı.    
İnançlar üzerinden değil de felsefe üzerinden tartışmalar yapılırdı. Herkesin en az bir kez “Pazar Konseri” dinlemişliği olurdu. Üç ressam adı bilinirdi. Lise mezunu bırak yazar adı bilmeyi, en az iki roman okumuşluğu olurdu. Üniversite mezunlarına saygı duyulur, boşta gezmeleri ayıplanır, bir an önce üretimin çarklarına alınırdı. 
Her  mahallede “Hulusi Kentmen” duygusunda bir komiser bulunur, bir çok şey adliyeye intikal etmeden çözülürdü.  
Yani memleketin dört bir yanı aynı koşuldaydı… Aynı duvar yazıları yazılırdı. Aynı sloganlar atılırdı. Aynı sendikalarda örgütlenilirdi. Aynı eylemlerde, yan yana, omuz omuza durulurdu…   
Tek farkımız Hakkari ve bazı doğu illerinde kışın yolların kapanmasıydı. Açıldığında bahar da gelmiş olurdu.
Önce 24 Ocak 1980’de kapitalizmi keşfettik. Sonra yeşertmek için 12 Eylül darbesini bulduk… Gerisi çorap söküğü gibi geldi… 
Bir de baktık ki; emperyalizmin kucağındayız. Savaşın uçunda, bir ülkenin çöküşünde, parçalanmanın artık geri dönülmez noktasındayız…
Bizi buraya adım adım sürükleyen saygı değer politikacılara, aç gözlülükleriyle sömürüde sınır tanımayan saygın iş adamlarına, on gramlık akılları ve yarım yamalak bilgileriyle aydın sınıfında yer alan memleketimin ender entelektüellerine, ürettikleri eşsiz kıvrak notalarla bizi coşturan ve yerimizde oturtmayan o damıtılmış sesiyle Ankara Bağlarına kadar bizi sürükleyen sanatçılarımıza, son 14 yıldır tüm bunların üzerine tüy diken iktidara kendi adıma teşekkür ederim…
Bırakın ne yerse yesin…
BATI-feneri ÇAKMAYA DEVAM EDİYOR…

674

Yorumlar

Avatar Seçiniz
 
Adınızı giriniz
Yorumunuz
(max 500 harf)

Yorum yazma kurallarını okudum ve kabul ediyorum
 

Yazarın daha önceki yazıları

© 1998 - 2015 Çanakkale Olay
Tüm hakları saklıdır.


E-mail adresiniz ile abone olun

HAFTANIN EN ÇOK OKUNANLARI

“Böyle yönetim olmaz”
21.02.2017    4401
O bürokrat yargılanacak!
21.02.2017    838
Sümerbank adım adım...
21.02.2017    743