Hayat önümüzden geçiyor, seyrediyoruz… Derken;

11.12.2016         gemici@yandex.com

Kendimi dolar bozdurma kuyruğunda buluyorum. Ne kadar sevinçliyim anlatamam. Elimde 330 dolar varmış… İktidar olsam çoktan referandumumu gerçekleştirir durumlarındayım. O derece pürüzsüz bir haldeyim.

 

 

Bıraksalar, demokrasiye tavan, ekonomiye füze takacağım ama önümde uzun bir bozdurma kuyruğu var ve ben kuyruğa takılmış durumdayım. Memlekete de yazık bana da… Tek endişem, bozdurma kuyruğu bana gelinceye kadar birisi tarafından dürtülüp uyandırılmak.

Bu tür olaylar sadece rüyada yaşanabileceğini öğrenmiş yaştayım. Gerçek olamayacak kadar çok miktarda doları elimde tutuyordum Daha önce de tutmuştum ama onlar 1 dolarlıktı. Dayım oğlu düğünde havaya dolarları fıskiye gibi havaya atarken çaktırmadan bir tanesinin üzerine basıp doların nasıl bir şey olduğunu öğrenmeye çalışmıştım. Eğilip yerden bir tane aldım, davulcuyla göz göze geldim. Zavallı 1 doların bir ucu bende diğeri davulcu arkadaştaydı. İyi ki bırakmışım, sonra 1 doların akıbetini hep birlikte gördük. Bu da bana talihin bir kıyağı oldu.

Tutacaksan 100 dolar tutacaksın. Hayat ilkem bu ama “ilkesizlik” hayat biçimi olmuş. Bulursan tutarsın, bulamazsan…?

Ben dolarlarla cebelleş olurken eşim dürttü; “Kirayı yatırdın mı?” “Uyandırma! Rüyanın en güzel yerindeyim… Sıra bana geldi! İlle bozduracağım! Hatta dövizi bozan bayanla göz göze bile geldiğim söylenebilir. O derece hedefe yaklaştım.”

Hayır, sormasına bir şey dediğim yok ama ses tonundaki “kararlılık” ve “hesap sorma” iktidarın kararlılığını zorlayacak düzeyde. Sıkıysa “yatırmadım” de… 330 dolara mı yanarsın (rüyada da olsa yanılır), uyandırıldıktan sonra sorulan soruya mı? Sıkı sıkıya 330 dolara yapıştım.

Muhalefet gibi davranıp uyanmamakta direniyorum… 330’dan kopmamak için çok kararlıyım. Uyuyacağım ve dolarları bozduracam ama hayat istediğimiz gibi olmuyor. Dürtmenin şiddeti artıkça dolarlar da uzaklaşıp, karanlıkta kayboluyor. Bir iki salisiye uzay boşluğunda kaldıktan sonra esastan uyanıyorum…

Hayatın gerçekleri…

Başbakan kalpakla Rusya’dan en az benim rüyam gibi güzel cümleler ediyor. Cumhurbaşkanımız saatlerce havaalanında mahsur kalan Ayşenur Bahçekapılı’ya yapılan muameleye nasıl karşılık vereceğimizi anlatıyor.

Ben hala kendime gelip gelemediğimi, gerçekten uyanıp uyanmadığımı düşünüyorum.

Ben uyanmış olabilirim de uyanması gerekenlerin de uyanacağı günlerin beklentisiyle hayata devam ediyorum. 330 iyiydi de, bir de gerçeği olsaydı…

-geMici-

gemici@yandex.com

BATI-feneri ÇAKMAYA DEVAM EDİYOR…

NOT: Tonguç bugün başka bir hayata başlıyor. 19’luk bir delikanlı olmanın ilk gününde… Ben 19’umu unutalı 34 yıl olmuş. Yarını hediye etmek isterdim eğer yarın varsa…

 

 

 

 

 

 

 


190

Yorumlar

Avatar Seçiniz
 
Adınızı giriniz
Yorumunuz
(max 500 harf)

Yorum yazma kurallarını okudum ve kabul ediyorum
 

Yazarın daha önceki yazıları

© 1998 - 2015 Çanakkale Olay
Tüm hakları saklıdır.


E-mail adresiniz ile abone olun