Cuma Çilesi: Çanakkale’de Park Değil, Sabır Sınavı

Çanakkale’de Cuma günleri artık takvim yaprağı değil, trafik uyarısıdır. Saat ilerledikçe şehir merkezinde akan şey araçlar değil; korna sesleri, öfke ve çaresizliktir.

Cuma Pazarı’nın Sarıçay içinde, kentin tam merkezinde kurulması yıllardır tartışılıyor. Üstelik bölgede ücretsiz park alanları varken, merkezde araçla dolaşanlar için park meselesi çoktan bir sorun olmaktan çıkıp çileye dönüşmüş durumda.

Set boyunda yaşanan trafik karmaşası, pazara gelenleri olduğu kadar o mahallede yaşayanları ve esnafı da bezdiriyor. Sarıçay içindeki park alanları dolunca bu kez mahalle araları işgal ediliyor. Dar sokaklara gelişi güzel bırakılan araçlar yüzünden evine giremeyen, dükkânının önü kapanan insanlar var.

Ortaya çıkan tablo şu:
Park eden de haklı olduğunu düşünüyor,
Ettirmeyen de.

Esnaf, “Dükkanım görünmüyor, girişim kapanıyor” diyor.
Mahalle sakini, “Evimin önü kilitleniyor, geçemiyorum” diye isyan ediyor.
Sürücü ise “Başka yer yok” bahanesine sığınıyor.

Ama asıl sorun tam da burada başlıyor.

Bazı sürücüler öyle yerlere park ediyor ki;
Yan yana çekilmiş iki araç,
Başka bir aracın tam önü,
Geçişi imkansız hale getiren sokaklar…

Sonrası malum:
Kornalar, bağırışlar, sinir harbi…
Bir de işin arsızlık boyutu var. Saatler sonra gelip, yaptığı yanlışı görmezden gelip “Arasaydın” diyenler…
Telefon numarası yoksa?
Yandı keten helvası.

Bu manzaraya defalarca tanık oldum. Eski belediyenin karşısında, pazar çevresinde, dar sokaklarda…
Bu artık istisna değil, sürücüler tarafından alışkanlık haline geldi.

Çanakkale’de bu sorun büyüyor çünkü herkes gergin.
İnsanlar zaten ekonomik olarak zor bir dönemden geçiyor.
Bir de bu sorumsuzluk eklenince, herkes patlamaya hazır bomba.

Peki bu işe kim “dur” diyecek?
Belediye mi?
Trafik ekipleri mi?

Birileri milyonluk aracına ücretsiz park yeri ararken, belediyenin hemen yakındaki 1 saat ücretsiz alanını kullanmaktan kaçınıyorsa burada ciddi bir zihniyet sorunu vardır.

Bir önerim var:
Park etmeden önce bir durun ve bakın.
Orada bir esnaf var mı?
Bir ev girişi kapanıyor mu?
Bir sokağın nefesi kesiliyor mu?

Kendinize şu soruyu sorun:
“Benim evimin, benim dükkanımın önü olsa buna razı olur muydum?”

Sorunun çözümü ceza yazmakla sınırlı olmamalı.
Bu iş çözüm odaklı ele alınmalı.
Pazar yeri, park düzeni, trafik akışı birlikte planlanmalı.

Buradan yetkililere açık çağrıdır:
Bu mesele görmezden gelinmeyecek kadar büyüktür.
Esnaf mağdur, mahalle sakinleri mağdur, şehir nefes alamıyor.

Cuma günleri Çanakkale’de pazar kuruluyor olabilir ama
asıl kurulan şey sabır pazarıdır.
Ve herkesin sabrı tükenmek üzere.

Kalın sağlıcakla…