“Sesimi duyan varmı?”

Her insanın kıyameti yüreğindedir. Bir kaybın ardından yaşanan o yokluk hissi… genzini yakan o acı…. Tarifi imkansız bir sızı…

Hepimizin kaybettiği birileri oldu.. Toprağa emanet ederken en sevdiklerimizi, yüreğimizin bir parçasını da gömdük onlarla birlikte…

En güzel hayallerle uyuduğumuz bir gecenin sabahında aldığımız o haberle yıkıldı pek çoğumuzun umutları…

Derin bir sessizlik kapladı tüm dünyayı… Kulağımızda çınlayan o en sevdiğimizin sesi dışında sustu tüm sesler… Ve bazen varlığında değerini anlayamadığımız kişilerin yokluğunda farkettik yüreğimizde ne kadar büyük bir yere sahip olduğunu….

Acı evrenseldir diyor bir cümlede…. Hiç tanımadığımız insanların acısıyla uyandık o güne… Yüreğimizi yakan, Bize hayatın bir an’dan ibaret olduğunu hatırlatan o sabaha…

Ne o çok övünülen makamın bir anlamı vardı nede mesleğinizin.. o koltuk hevesine belkide ruhunda yara açtığınız bir insanın mezarı başındaydınız… peki kibir ve ego.. Bunlarıda saymadık değil mi….

Sahi bizi biz yapan neydi… Bizi biz yapan o değerleri o gece tekrar hatırladık imdat sesleri arasında… Yardım çığlıklarını duyarken… Elimizden hiçbir şey gelmemenin verdiği o çaresizlik hissi…

Ve günler sonra bir kurtarma görevlisinin o cümleleri kaldı zihnimizde… ‘’ sesimi duyan var mı…?’’