HAYAT ADİLDİR…

Bugüne kadar insanlar üzerine, dostluk merhamet vicdan kardeşlik üzerine pek çok yazılar yazıldı. Kimi aşk dedi hislerine, kimi merhamet, Kimi ise hırsı uğruna harcadı koca ömrünü. Kimi egosuna yenik düşerek yalanlarla yükselmeye çalıştı…

Hayat dediğimiz şey bu kadar karmaşık değildi aslında. Bencillikler ile hayatı çekilmez hale kılan insanlar vardı sadece çevremizde. Özenti ve kibir ile hayatını labirente çeviren insanlar tanıdım. Aslında yoktular. Bir maskenin ardına sığınan korkaktan başka bir şey değildiler. Bu yüzden hiçbir zaman kendimi açıklama ihtiyacı hissetmedim. Sahte bir yükselişin düşüşü sert olur göremediler. Yalanlarını gülümseyerek dinledim çoğu zaman. Ve bazen de bilerek sorular sordum tepkilerini cevaplarını ölçmek için. Beni fazla hafife aldıklarını görmek, bu his tarif edilemez. Cahil cesaretlerini izlerken aslında zihnimde ‘’ bir insan nasıl bu kadar kibrinden kör olabilir’’ düşüncesi geçiyordu ve acıyordum.

43 yıllık hayatım boyunca bu tarz insanlarla her yerde karşılaştım. Pek çoğumuz karşılaştık. Yeri geldi eksikleri, hataları ortaya çıkmasın diye, hakaretle tehditlerle susturmaya çalıştılar. Biz kalitemizi düşürmemek için sessiz kaldıkça daha çok üzerimize gelindi değil mi.? Ve günün sonunda kendi yarattıkları polemiğin aslında bize değil kendilerine zarar verdiğini gördüler. Yada gördük.

Kalite asla tesadüf değildir. Sonradan kazanılan bir olgu da değildir. Kendini bilmenin verdiği o huzurla, yolundaki taşları umursamadan yoluna dürüstçe devam edebilmektir.

Yıllardır her köşe yazımın sonunda tek bir cümle kullandım. “Yüreğinizin sesini hiç kısmayın olur mu?’

Bunu sadece bir yazı olarak okudunuz belki de. Oysa ki gerçeği sadece yüreğinizle görebilirsiniz demek istiyordum…

Ne yaşamış olursanız olun, ne hissetmiş olursanız olun, günün sonunda yüreğinizle baş başa kalacaksınız unutmayın…

İnanıyorum ki;

Hayat ‘Adil’dir net, dürüst ve dobra olana…