Sevgi, saygı ve vefaya hasret kaldık, keşke sevgi dallarda yetişseydi

Yaşadığımız dünyada hayat bazen insanı öyle bir noktaya getiriyor ki, eksikliğini en çok hissettiğimiz şeylerin aslında para, makam ya da güç olmadığını anlıyabiliyoruz. Keşke sevgi ağaç dallarında yetişebilseydi. İnsanlar ihtiyaç duydukça koparıp birbirine verebilseydi diye düşünüyorum çoğu zaman. Ama mesele sadece sevgi de değil… Saygı, adalet, sadakat, terbiye, nezaket, vefa, ahlak, dürüstlük ve iyilik de aynı şekilde eksik artık hayatımızda.

Eskiden insanlar birbirinin yüzüne bakarken samimiyet görürlerdi. Şimdi ise çoğu kişi menfaatine göre konuşuyor, işine geldiği kadar seviyor, çıkarı bitince sırtını dönüyor. Oysa insanı insan yapan şey; sahip olduğu para değil, taşıdığı karakterdir. Bir insanın gerçek zenginliği; dürüstlüğü, vicdanı ve vefasıdır.

Bugün toplumda en çok eksikliğini hissettiğimiz şeylerden biri de saygı… İnsanlar artık birbirlerini dinlemiyor, anlamaya çalışmıyor. Herkes konuşuyor ama kimse karşısındakinin kalbine dokunmuyor. Nezaket zayıflık sanılıyor, iyi niyet ise çoğu zaman kullanılacak bir fırsat gibi görülüyor. Halbuki küçük bir tebessüm, içten bir selam ya da zor zamanda edilen bir yardım bile insanın hayatını değiştirebilir.

Adaletin olmadığı yerde huzur olmaz. Sadakatin olmadığı yerde güven yeşermez. Vefanın unutulduğu yerde dostluklar uzun sürmez. Ahlakın kaybolduğu bir toplumda ise insanlar birbirine yabancılaşır. İşte bu yüzden keşke bütün bu güzel duygular gerçekten bir ağacın dallarında asılı olsaydı da herkes ihtiyacı kadar toplayıp birbirine dağıtabilseydi keşke.

Belki o zaman insanlar kırmayı değil onarmayı öğrenirlerdi. Belki çocuklar daha güzel bir dünyada büyürlerdi. Belki kimse sevgisizlikten, yalnızlıktan ve değersizlikten şikayet etmezdi. Çünkü dünya, aslında en çok iyi insanların çoğalmasına ihtiyaç duyuyor.

Kalın sağlıcalıkla….

Fotoğraf Akıllı Zeka