Hayat hiç düşünmediğin bir yerden sınar seni... Öyle bir noktada
kalırsın ki, ne ileriye gidebilirsin nede geriye
dönebilirsin....
Suskunluğun dizelerine sığınmak istersin, yüreğindeki çığlıklar
izin vermez...
Konuşmak istesen anlayanın yoktur bilirsin....
Hislerin yabancıdır artık sana.... Ne geçmişi düşünerek
yaşayabilirsin, nede geleceğe dair bir plana dahil
olabilirsin....
Sahi sen kimsin....?
Yaşadığın an'ın değerini bil diyenlerden değilmiydin....
Peki öyleyse nedir şu anki sessizliğin...
Gözlerin haykırıyor seni paramparça eden o hissi...
Dudakların sussa da anlıyorsun izi siliniyor gamzelerinin...
Oysa ki gülümsediginde en çok gamzelerini severdi değil mi...
Şimdi sırası değil onu düşünmenin...
Kaç defa sıfırdan başladın yeni bir hayata... Ve kaç defa
yenildin yuregindeki ses uğruna...
Sence vakti mi şu an yenilmenin, pes etmenin...
Yoksa ayağa kalkıp ben burdayım demeyecekmisin...
Yarım Kalan umuduna tekrar tohumlar ekmeyecekmisin....
Şu an şafak vakti, gün aydınlanıyor....
Vakti değil midir ayağa kalkıp yeniden sen olabilmenin.....