AYNI DENİZDEYİM, AMA KENDİME ÖZGÜ BİR DALGAYIM

İnsan olmanın ortak kaderini taşıyorum.

Sevinçlerim, korkularım, özlemlerim ve yaralarım başkalarınınkine benziyor.
Hepimiz aynı insanlık denizinin içinden geçiyoruz.

Kayıplar, umutlar, hayal kırıklıkları…
Ve her şeye rağmen yeniden başlayan hikâyelerle birbirimize görünmez bağlarla bağlıyız.

Aynı acıyı yaşayabiliriz.
Aynı özlemi duyabiliriz.
Aynı yağmurun altında yürüyebiliriz.

Ama hiçbirimizin içinden geçen yağmur aynı değildir.

Çünkü yaşadıklarımı yaşama biçimim, onlara verdiğim anlam ve içimde bıraktıkları iz yalnızca bana ait.

Aynı denizdeyim ama kendime özgü bir dalgayım.

Ne tamamen ayrı bir adayım
ne de kalabalığın içinde kaybolmuş bir gölge.

İnsanlığın büyük bütününe aitim.
Ortak bir kaderin, ortak bir arayışın parçasıyım.

Ama aynı zamanda tek ve benzersizim.

Benim bakışım,
benim sesim,
benim sessizliğim,
benim yaralarım
ve benim yolculuğum başka hiç kimseninkiyle tam olarak aynı değil.

Belki de insan olmanın en güzel yanı burada saklı:

Hem bütüne ait olmak,
hem de kendine özgü kalabilmek.

Kökleri ortak bir toprağa uzanırken
kendine özgü çiçekler açabilmek.

Çünkü farklı olmak, bütünden kopmak değildir.

Kendin olmak, bütüne kendi renginle katılabilmektir.

Ve belki hayatın asıl meselesi de budur:

Denizden ayrılmadan
kendi dalganı bulmak.