info@ozugurdanismanlik.com
Yarın 24 Kasım Öğretmenler Günü, öncelikle hepimizin hayatında ailelerimizden sonra en büyük emeği olan tüm öğretmenlerimizin gününü kutluyorum.
Benim çocukluğum zamanında öğretmenlik, sınırları net çizilmiş, güvene dayalı kutsal bir alandı. Ancak bugün gözlemlerime baktığımda bambaşka bir gerçeklikle karşılaşıyorum: O kapıdan içeriye artık sadece öğrenciler değil; sürekli değişen eğitim sisteminin belirsizlikleri, bitmek bilmeyen ebeveyn kaygıları ve en acısı sokağın şiddeti sızıyor. Bugün bir öğretmen sadece çocuklara rehberlik etmiyor; aynı zamanda devasa bir "kaygı ve beklenti yönetimi" krizinin tam ortasında hayatta kalmaya çalışıyor.
Bir sosyolog olarak eğitim sistemine baktığımda, sürekli güncellenen müfredatların, değişen eğitim ve sınav sistemlerinin ve artan idari yüklerin öğretmenler üzerinde ciddi bir "karar yorgunluğu" yarattığını görüyorum. Zemin sürekli kayarken, öğretmenden sınıfın içinde sarsılmaz bir çınar olması bekleniyor. Sistemin bu hızla değişen yapısı, öğretmenin asıl meselesi olan "eğitim ve ilham" kısmına ayıracağı zihinsel enerjiyi daha en baştan tüketiyor.
Bunun üzerine bir de günümüzün en büyük ebeveynlik tuzaklarından biri ekleniyor: "Aşırı müdahaleci aileler." Kendi içsel yetersizlik duygularını veya gelecek kaygılarını çocuğu üzerinden çözmeye çalışan ebeveynler, farkında olmadan namluyu öğretmene çeviriyor. Öğretmenin verdiği her ödev, uyguladığı her yöntem, kurduğu her cümle ebeveynlerin sosyal medya gruplarında yargılanıyor, sorgulanıyor ve eleştiriliyor. Verilen her ödevin ve çocuğun karşılaştığı her zorluğun, çocuğu güçlendirdiğini ve hayata hazırlandığını görmezden gelen ebeveynlerin çoğaldığını görüyorum. Atölyelerde sıkça konuştuğumuz "kişisel sınırların ihlali", eğitim hayatında zirveye çıkmış durumda. Öğretmenler artık çocukları eğitmekten çok, ebeveynlere kendilerini kanıtlamak, savunma yapmak ve ebeveynlerin kaygılarını yatıştırmak için mesai harcıyor.
Tüm bu psikolojik ve sistemsel yüklerin ötesinde, son dönemde okullarımızda ve okul önlerinde yaşanan silahlı saldırı olayları meselenin en can yakıcı boyutunu oluşturuyor. Bir zamanlar toplumun en dokunulmaz, en güvenli sığınağı kabul edilen okul bahçeleri şiddetin gölgesi altına girdiğinde, öğretmenin omuzlarına taşıyamayacağı, insanüstü bir yük daha biniyor: Öğrencilerin ve kendilerinin fiziksel can güvenliğini sağlama kaygısı.
Bir öğretmenin enerjisi gün boyu değişen sistem prosedürlerini anlamaya ve velilerin baskıcı sorularına yanıt bulmaya akıyorsa, kendini güvende hissetmiyorsa, geriye çocuğun gözünün içine bakıp o kıvılcımı yakalayacak "ruhsal enerji" kalır mı? Öğretmenlerimizin tükenmişliği mesleklerini sevmemelerinden değil; enerjilerini asıl işlerine, yani çocuklara verebilecekleri alanın onlara bırakılmamasından kaynaklanıyor. Gerek ebeveynler ve gerek toplum olarak öğretmenlerimizin geleceğimizin üzerindeki değerini ve etkisini fark etmemiz ve buna göre konuya yaklaşmamız çok kritik bir öneme sahip.
Bu 24 Kasım'da öğretmenlerimize verebileceğimiz en güzel hediye paha biçilmez eşyalar değil; onları desteklemek, güvenmek ve güvende hissettirmektir. Onların mesleki sınırlarına saygı duymak, sürekli sorgulamak yerine onlara güvenmek ve sınıfın kapısını gerçekten kapatmalarına izin vermektir.
Tüm baskılara, değişen sistemlere ve sınır ihlallerine rağmen her sabah o sınıfa girip çocukların odağını "iyiye ve umuda" çeviren tüm öğretmenlerimizin günü kutlu olsun.
Instagram / YouTube : Koyde.birsosyolog