Kayıp Ruhlar Diyarı

Hissizleşmek…. Sadece bir kelimeden ibaretti benim için… insanların abarttıklarını düşünürdüm hep. İnsan hissetmeden yaşayamaz derdim…

Taa ki o güne kadar, geçmişi düşündüğümde hiçbir şey hissetmediğimi fark edene kadar…

Alışmak mıydı bu, kabullenmek mi?

Hissizleşmekti….

Çünkü öyle bir an gelir ki, yalnızca geçmişi düşündüğünde değil anlık hüzünler ve sevinçlerde de tepki veremez hale gelir insan…

Olur öyle şeyler deyip geçmeyi öğreniyorsun… bomboş bir varlık gibi sadece siluetten ibaret olduğunuzu hissettiğiniz anlar oldu mu…?

İçtiğin suyun, yediğin yemeğin tadı yok. Günlerin nasıl geçtiği ise bir muamma. Yaşayıp gitmek böyle bir şey mi..?

Uğruna savaştığın mücadele ettiğin hayallerini anımsıyor musun… eskiden her anımsadığında heyecan kaplardı değil mi yüreğini… o hayalin içinde var olabilme ihtimali nefes aldırıyordu değil mi yüreğine…?

hayat zannettiğimizin aksine zorlu bir yokuş değil kendi düzeninde akan bir nehir misali…

Günlerin ve gecelerin kendi düzeninde anlamsızca doğup battığı bir ritüel gibi, içerisinde ona anlam yükleyen ruhlarımızdı aslında…

Bu kayıp ruhlar diyarında…….